Spijkers en zachte lijnen

Zoals we inmiddels weten, ziet mijn leven er de afgelopen tijd net even anders uit. Waar ik normaal gesproken geniet van de momenten onderweg met de "Koffiebus" van Gio Coffee of bezig ben met het gezin, heeft mijn lichaam me nu even echt teruggefloten. Ik ben herstellende van een medische ingreep en dat betekent: rust.

Maar rust… dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je geest gewend is om te rennen, te creëren en te doen.

Het hoofd wil rennen, het lichaam moet wandelen

Tijdens dit herstel merkte ik dat mijn hoofd vaak sneller wil dan mijn lijf aankan. Ik zocht naar een manier om die onrustige energie te kanaliseren. Iets dat me helpt focussen, zonder fysieke inspanning. Mediteren op een kussentje lukte niet altijd; de onrust was soms te groot.

En toen herontdekte ik een oeroude tool, die verrassend goed past bij mij: het labyrint.

Geen doolhof, maar een pad

Vaak verwarren we een labyrint met een doolhof, maar het verschil is essentieel.

• In een doolhof moet je kiezen, nadenken, en kun je verdwalen. Het zit vol doodlopende wegen en spreekt je ratio (en stresssysteem) aan.
• Een labyrint heeft maar één pad. De weg leidt onherroepelijk naar het midden en weer naar buiten. Je hoeft niet te kiezen, je hoeft niet na te denken. Je hoeft alleen maar te vertrouwen en het pad te volgen.

Het Vingerlabyrint: Aarding vanuit je stoel aan de keuken tafel.

Omdat ik nu ervaren heb dat ik geen grote wandelingen kan maken, gebruik ik een bamboe vingerlabyrint (een houten of een op papier kan ook). Ik volg met mijn wijsvinger de groeven in het bamboe. Langzaam naar binnen, even rusten in het centrum, en langzaam weer naar buiten.

Het klinkt misschien simpel, maar het effect is bijzonder krachtig.

• Directe vertraging: Je kunt niet haasten in de bochten. Je ademhaling past zich vanzelf aan het tempo van je vinger aan.
• Balans: Het volgen van de lijnen (zeker als je het met je niet-dominante hand doet) helpt om je linker- en rechterhersenhelft in balans te brengen.
• Focus: Het haalt me – net als de Spijkerplank – uit mijn hoofd en in het nu. Maar waar de spijkerplank dit doet door intensiteit, doet het labyrint dit door zachtheid.

De connectie

Voor mij voelt dit als de zachte tegenhanger van mijn Spijkerplank (Sadhu board). Waar de spijkerplank je leert om comfortabel te zijn in ongemak en je kracht aanwakkert (Yang), nodigt het labyrint je uit tot overgave en flow (Yin). Het is, net als de Energetix sieraden en ABC Lichtinstrumenten, mijn tool om weer bij mijn eigen kern te komen.

Het leert me nu een belangrijke les voor mijn herstel: de weg naar het midden is geen rechte lijn. Er zijn bochten die lijken alsof je verder van je doel afraakt, terwijl je eigenlijk dichterbij komt.

Een oefening voor jou

Je hoeft geen bamboe of houten bord te hebben om dit te ervaren.

Hierbij een afbeelding van een labyrint.

Print het uit, of teken het over.

• Volg het pad met je wijsvinger naar binnen
• Blijf even in het centrum en volg dan het pad weer naar buiten.
• Merk op wat er gebeurt met je gedachten.

Voor mij is het dé manier om in deze periode mijn 'Happy Mind' te bewaken.

Ik ben benieuwd: kende jij het verschil tussen een doolhof en een labyrint al?

Warme groet,

Frank